Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, τρομοκρατούν ακόμα και την ημέρα των εκλογών Καταγγελία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η  ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει δημόσια και αποφασιστικά την επιδρομή της Χρυσής Αυγής σε εκλογικά τμήματα του λεκανοπεδίου Αττικής. Συγκεκριμένα, από νωρίς το πρωί, ομάδα 30 μελών της ναζιστικής οργάνωσης «περιοδεύει» στα εκλογικά τμήματα (με το πρόσχημα της «εποπτείας») και εκτοξεύει απειλές και προπηλακισμούς ενάντια στα κόμματα της Αριστεράς.

Νωρίς το πρωί εισέβαλλαν στο 6ο -8ο Λύκειο Περιστερίου. Έκαναν πορεία μέσα στο εκλογικό κέντρο με επιθέσεις και προπηλακισμούς ενάντια στους εκπροσώπους των κομμάτων της Αριστεράς που βρίσκονταν, καθώς και σε πολίτες που είχαν πάει για να ψηφίσουν.

Στο 1ο ΕΠΑΛ Πετρούπολης η ίδια συμμορία ακολούθησε την ίδια τακτική βρίζοντας και απειλώντας. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και σε εκλογικά κέντρα των σχολείων της Γκράβας, στα Λιόσια, στο Ν. Ψυχικό, ενώ στην πλατεία Αττικής φωτογράφισαν μέλη αριστερών παρατάξεων.

Στο 1ο λύκειο Χολαργού παρήλασαν, κρατώντας κάμερες και καταγράφοντας με κάμερες  τα κατορθώματά τους σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία, την οποία κάλεσαν για να αδειάσει τραπεζάκια από προεκλογικό υλικό.

«Θα τα πούμε το βράδυ», «θα δείτε τι θα πάθετε», φραστικές επιθέσεις ρατσιστικού και σεξιστικού περιεχομένου ενάντια στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι μόνο, ήταν το κοινό χαρακτηριστικό σε κάθε εκλογικό τμήμα που «επισκέφτηκαν».

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει στον ελληνικό λαό τόσο τη στάση της Χρυσής Αυγής όσο και την ανοχή της από το κράτος. Αν και οι πράξεις αυτές (απειλές κατά εκλογικών αντιπροσώπων) αποτελούν αυτόφωρο ποινικό αδίκημα, η αστυνομία και η πολιτική ηγεσία κωφεύουν. Ακόμα και ο διευθυντής του Β΄ Α.Τ. Περιστερίου το μόνο που απάντησε σε καταγγελία των μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν μια αδιάφορη δήλωση ότι θα ενημερωθούν οι αρμόδιοι!

Ακόμη περιμένουμε την αντίδραση του Υπουργείου Εσωτερικών και του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που έχουν ενημερωθεί από το πρωί για τα συμβάντα.

Οι νοσταλγοί του φασισμού και του ναζισμού, επιτιθέμενοι στους αγωνιστές του κινήματος και της Αριστεράς και σαφώς όχι ενάντια στα κόμματα του Μνημονίου, αποδεικνύουν το πραγματικό, αποτρόπαιο πρόσωπο αυτών που προσπαθούν να παρουσιαστούν ως «αντιμνημονιακές δυνάμεις»: δεν είναι παρά συμμορίες παρακρατικών, ναζιστικών αντιλήψεων και πρακτικών, το πραγματικό μακρύ χέρι του κράτους και των κομμάτων του Μνημονίου και της Τρόικας.

Οφείλουμε όλοι να είμαστε σε επαγρύπνηση ώστε να μη ζήσει ποτέ ξανά αυτός ο τόπος τη φρίκη του φασισμού και του ναζισμού. Μαζικά ο ελληνικός λαός να υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματά του.

 

Και να γιατί είμαι το πνεύμα της ανταρσίας

γιατί στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται

φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται

Είμαι κάθε φορά το μέλλον… 

Κ. Βάρναλης

6 Μάη ψηφίζουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

5 λόγοι να ψηφίσουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

1. Είναι η πιο σκληρή καταδίκη του Μνημονίου και των κομμάτων που μας υποδούλωσαν σε αυτό. Όμως, το Μνημόνιο δεν είναι απλά μια σύμβαση, την οποία μπορούμε να απορρίψουμε και να ξαναγυρίσουμε στην προ-Μνημονίου Ελλάδα. Πίσω από το Μνημόνιο είναι το γερμανικό, γαλλικό, μαζί και το ελληνικό κεφάλαιο, που χάνουν κέρδη υπέρ της Κίνας, της Ινδίας και άλλων. Για να τους ανταγωνιστούν, τα ενωμένα ευρωπαϊκά κεφάλαια μετατρέπουν τους εργαζόμενους της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δούλους των 400 ευρώ. Πρώτα τους εργαζόμενους στην Ελλάδα, μετά τους υπόλοιπους. Συνεπώς, το Μνημόνιο και η Τρόϊκα έχουν όνομα: Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Γι’ αυτό, όποιος λέει ότι είναι εναντίον του Μνημονίου, χωρίς να διεκδικεί έξοδο από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση με ταυτόχρονη διαγραφή του χρέους, απλά δημαγωγεί.

2. Δεν υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική μέσα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πώς θα κερδίσουμε τους χαμένους μισθούς και τις συντάξεις, πώς θα λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ασφαλιστικά ταμεία, όταν ο προϋπολογισμός της Ελλάδας θα εγκρίνεται από τους οικονομικούς δολοφόνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πως θα μοιραστεί ο πλούτος αυτής της χώρας, όταν οι επίτροποι των Βρυξελλών θα ελέγχουν καθημερινά ότι δεν θα φορολογείται το κεφάλαιο; Το να περιμένει κανείς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνει κοινότητα ευημερίας και αγάπης προς τους εργαζόμενούς της, δεν απέχει πολύ από το να πιστεύει ότι οι καρχαρίες θα γίνουν χορτοφάγοι. Επιπλέον, όποιος υποστηρίζει την «ισοτιμία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση», είναι σαν να αποδέχεται ότι οι λύκοι είναι ισότιμοι με τα αρνιά. Μέσα στο ευρώ, αλλά χωρίς ευρώ στην τσέπη των εργαζομένων και των ανέργων;

3. Δεν υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική χωρίς διαγραφή του χρέους. Πώς θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις με το 50% των εσόδων να πηγαίνουν στους δανειστές; Μόνο αν σταματήσουμε να πληρώνουμε το παράνομο χρέος στους διεθνείς τοκογλύφους θα αξιοποιηθούν χρήματα που θα δοθούν για να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες. Όχι με τριετή ή πενταετή «αναστολή πληρωμών», για να το πληρώσουμε αργότερα όπως μας κάνουν οι τράπεζες με τόκους και με πανωτόκια, αλλά διαγραφή του χρέους τώρα. Είναι αυταπάτη να λες ότι θα διαπραγματευτείς με τους δανειστές σου. Αλήθεια, είναι θέμα τέχνης ή ικανότητας να πείσουμε τους βιαστές μας;

4. Δεν αρκεί να μπούνε στη φυλακή 5-6 Τσοχατζόπουλοι, αλλά να πληρώσουν τα παράσιτα οι καπιταλιστές. Αυτοί δηλαδή που έβγαλαν 600 δις στην Ελβετία και τώρα τα στέλνουν στην Καραϊβική. Οι τράπεζες που από το 2008 τσέπωσαν 155 δις. Οι εφοπλιστές που μόνο πρώτο το τρίμηνο του 2012 παρήγγειλαν νέα πλοία αξίας 1,6 δις δολάρια, ενώ αγόρασαν και μεταχειρισμένα αξίας 600 εκατ. δολαρίων. Που ναυπηγούν τα καράβια τους στην Κορέα και στην Κίνα και τα έχουν με σημαία Παναμά και Λιβερίας. Αυτοί, που σύμφωνα με στοιχεία των βρετανικών αρχών, την τελευταία διετία έχουν αποκτήσει ακίνητα στο Λονδίνο αξίας άνω του 1 δις ευρώ. Αυτοί που μετέφεραν τα εργοστάσια τους στη Βουλγαρία και στην Αλβανία. Που έγραψαν τα οικόπεδα, τις βίλες και τα κότερά τους σε offshore με έδρα τα νησιά Καϋμάν και Μάρσαλ. Που μας έσυραν στους Ολυμπιακούς αγώνες των 20 δις ευρώ. Που μας έβαλαν να πληρώσουμε 30 δις για εξοπλισμούς μόνο την τελευταία δεκαετία. Που δεν πλήρωναν φόρους και εισφορές, «έτρωγαν» το ΦΠΑ, «μάσαγαν» κάθε λογής επιδοτήσεις και ενισχύσεις, απολάμβαναν απαλλαγές και ελαφρύνσεις.

  

5. Γιατί είναι πολλαπλά κερδισμένη ψήφος. Γιατί δεν λέει να φαγωθούν οι φτωχοί μεταξύ τους (οι ιδιωτικοί υπάλληλοι με τους δημοσίους, οι άνεργοι με τους εργαζόμενους, οι Έλληνες με τους μετανάστες), αλλά αντίθετα να πάρουμε τα λεφτά από τους πλούσιους, δημεύοντας τις ιδιοκτησίες τους, εθνικοποιώντας τις τράπεζές τους, παίρνοντας τις μεγάλες επιχειρήσεις υπό εργατικό έλεγχο. Γιατί δεν δημαγωγεί λέγοντας «αριστερή κυβέρνηση» με τον ακροδεξιό Καμμένο, δηλαδή κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τις πολιτικές λιτότητας και μετά θα ξεφτιλιστεί, σπέρνοντας μεγαλύτερη απογοήτευση. Γιατί η απροσδιόριστη «λαϊκή εξουσία» παραπέμπει τις λύσεις που ζητάει ο λαός στη Δευτέρα Παρουσία. Γιατί δεν σημαίνουν τίποτα 1 ή 2 παραπάνω βουλευτές για την επίσημη Αριστερά, αλλά αντίθετα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βουλή θα καλεί την υπόλοιπη Αριστερά να μπλοκάρουν το κοινοβούλιο όταν κατατίθεται αντιλαϊκό νομοσχέδιο. Γιατί η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το πιο αξιόπιστο στήριγμα της λαϊκής εξέγερσης που έρχεται. Όχι μόνο για να «μη γίνουμε Βουλγαρία», αλλά για να έρθει ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον παράγουν.

Στη Βοιωτία και σε όλη την Ελλάδα ψηφίζουμε - στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί: ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ!

του Αλέξη Λιάσκου

Η κυρίαρχη προπαγάνδα υποστηρίζει ότι η ακολουθούμενη πολιτική είναι μονόδρομος. Ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό κοινωνικό σχέδιο απέναντι στη φυλακή των μνημονίων, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της αγοράς και της μισθωτής σκλαβιάς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απαντά: Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχουν δικαίωμα, μπορούν και πρέπει να ζήσουν μια καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο. Ο κοινωνικός πλούτος που παράγουν με τα χέρια και το μυαλό τους, τα εφόδια που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες, οι δυνατότητες που δίνει μια ισότιμη συνεργασία όλων των λαών του πλανήτη, τα απελευθερωτικά στοιχεία που γεννά η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου δείχνουν πως κάτι τέτοιο είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ εφικτό.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει τα δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, ασφάλιση, μεταφορές, δρόμοι, φάρμακο, επικοινωνία, λιμάνια, νερό, ηλεκτρισμός, έρευνα, κατοικία κ.ά.), ο αγροτικός-διατροφικός τομέας, ο ορυκτός πλούτος, το τραπεζικό σύστημα, οι καίριες παραγωγικές μονάδες να βρίσκονται υπό κοινωνική – συλλογική ιδιοκτησία και υπό συλλογικό εργατικό έλεγχο, να λειτουργούν σε όφελος του κοινού καλού και όχι με κριτήριο το κέρδος και την ανταγωνιστικότητα. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τον αγροτικό τομέα, όπου το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας μας σε βασικά προϊόντα φυτικής και ζωικής παραγωγής αγγίζει κατά μέσο όρο το 94%. Μια διαφορετική οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, με επίκεντρο την παραγωγή ποιοτικών, φθηνών και επαρκών τροφίμων για όλο τον πληθυσμό, την προστασία του περιβάλλοντος και την αναβίωση της υπαίθρου θα έδινε λύση στο διατροφικό πρόβλημα.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι σταθερή και δημιουργική δουλειά. Σημαίνει να απαγορευτούν οι απολύσεις, να καταργηθούν όλες οι μορφές ελαστικής εργασίας, η εφεδρεία και η «αξιολόγηση» που οδηγεί σε απολύσεις. Να γίνουν μαζικές προσλήψεις στην παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, τους κοινωφελείς οργανισμούς. Να παρθούν μέτρα κατά της ανεργίας. Να μειωθεί δραστικά ο χρόνος εργασίας – κάτι που το κάνουν εφικτό οι νέες τεχνολογικές ανακαλύψεις – και να αυξηθεί ο χρόνος για ανάπαυση, μόρφωση, πολιτιστική δημιουργία και απόλαυση, αναψυχή, ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει να υπάρξει ριζική ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων που τον παράγουν και σε βάρος εκείνων που τον ιδιοποιούνται. «Λεφτά υπάρχουν» και μπορούν να βρεθούν αν σπάσει η μηχανή του χρέους και δεν πληρώσουμε ευρώ στους τοκογλύφους, αν μπει χέρι στα κέρδη των τραπεζών, των εφοπλιστών και των επιχειρηματιών και στα 600 δις ευρώ που έχουν στην Ελβετία, αν φορολογηθεί ή δημευτεί η εκκλησιαστική-μοναστηριακή περιουσία, αν μειωθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, αν απαλλαγούμε από τα πολυεθνικά κοράκια που λυμαίνονται την υγεία, το φάρμακο, τους δρόμους, τα καύσιμα. Αν μπει χέρι σε αυτούς, μπορούν να παρθούν πίσω όλα τα μέτρα που ισοπέδωσαν τα εργατικά εισοδήματα, να έχουμε όλοι μισθούς το λιγότερο 1.500 ευρώ από μια δουλειά, να έχουμε αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία, παιδεία, φάρμακο, ασφάλιση, συγκοινωνίες, επικοινωνίες, να απαλλαγούμε από τα χαράτσια και τη φορομπηξία.

Είναι εφικτό κάτι τέτοιο: Σύμφωνα με τη Eurostat, η σημερινή Ελλάδα παράγει πλούτο αξίας 232 δις ευρώ το χρόνο. Αν κατανεμόταν εξίσου σε όλους τους απασχολούμενους 15-65 ετών θα έδινε ένα καθαρό, κατά κεφαλήν εισόδημα 2.580 το μήνα.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει να ορίζουν οι εργαζόμενοι και οι ανάγκες τους το τι θα παράγεται και πώς, για ποιο σκοπό και με ποια μέσα. Οι εργαζόμενοι σήμερα έχουν τη μόρφωση, την εμπειρία, τις δυνατότητες να διαχειριστούν, να διευθύνουν και να κατευθύνουν την παραγωγή, τις δημόσιες υπηρεσίες, τους κοινωφελείς οργανισμούς προς όφελος του δημόσιου και συλλογικού συμφέροντος. Οι εργαζόμενοι σήμερα δεν χρειάζονται εργοδότες, διευθυντές, ιεραρχικές και καταπιεστικές δομές. Ούτε χρειάζονται όλα αυτά τα άχρηστα προϊόντα με τα οποία τους κατακλύζουν οι εταιρείες, ο ανταγωνισμός τους και το κυνήγι του κέρδους. Αντίθετα, χρειάζονται προϊόντα που να καλύπτουν τις πραγματικές τους ανάγκες, να ανεβάζουν το μορφωτικό και πολιτιστικό τους επίπεδο. Χρειάζονται αρμονία και ισορροπία με τη φύση και το περιβάλλον και όχι λεηλασία της φύσης και καταστροφή του περιβάλλοντος.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει να αναπτυχθούν οι ελευθερίες και να γίνει ουσιαστική η δημοκρατία. Να καταργηθεί κάθε κατασταλτικός και καταπιεστικός μηχανισμός, να πάψει η πλύση εγκεφάλου των χειραγωγημένων ΜΜΕ, να ανθήσουν οι μορφές άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής, να απαλλαγούμε από το σάπιο πολιτικό σύστημα, τις κυβερνήσεις του και την εικονική και ελεγχόμενη από τους ισχυρούς του χρήματος δημοκρατία. Να διαμορφωθούν θεσμοί και όργανα που να εκφράζουν και να επιβάλλουν τη δική τους θέληση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, τις πόλεις, σε όλη την κοινωνία. Το επόμενο βήμα είναι να συντονιστούν σε πανκοινωνικό επίπεδο – σε επίπεδο εξουσίας, δηλαδή -, μέσα από αντιπροσώπους με κριτήρια την   αιρετότητα, την ανακλητότητα, τον εργασιακό χαρακτήρα, τη μισθοδοσία με το μέσο εργατικό μισθό και την υποχρεωτική εναλλαγή.

Καλύτερη ζωή σε έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει, τέλος, να απαλλαγούν οι εργαζόμενοι από τους διεθνείς δυνάστες και επικυρίαρχους όλων των λαών του κόσμου: το ευρώ και την ΕΕ, το ΔΝΤ, τις πολυεθνικές, τις τράπεζες. Απ’ όλους αυτούς που τους απομυζούν, που αναπνέουν αφαιρώντας το δικό τους οξυγόνο, που δημιουργούν και δεν αντιμετωπίζουν την «κρίση χρέους», που εμποδίζουν την ισότιμη και με αμοιβαιότητα συνεργασία με τους λαούς όλου του κόσμου.

Μια τέτοια κοινωνική προοπτική δεν είναι μόνο αναγκαία. Είναι και εφικτή. Εφικτή, όμως, στο βαθμό που θα την απαιτήσουμε, θα τη διεκδικήσουμε και θα την επιβάλλουμε με τη συλλογική μας πάλη. Σε μια τέτοια πάλη αξίζει να στρατευτεί ο καθένας μας, δίνοντας τον καλύτερό του εαυτό. Σε αυτή την πάλη μας καλεί να πάρουμε τη δική μας θέση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γι’ αυτή την υπόθεση μας καλεί να κάνουμε τη δική μας ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Για μια τέτοια Αριστερά : με αυτοπεποίθηση στους στόχους της , εμπιστοσύνη στον εργαζόμενο λαό και στο κίνημά του , με όραμα για μια συνολική κοινωνική ανατροπή , σε πλήρη ρήξη με την κοινωνία της εκμετάλλευσης και τους πολιτικούς της διαχειριστές , ανυπότακτη – μαχητική και όχι μίζερη , υποτακτική , «διεκδικητή» μιας «έντιμης» διαχείρισης του συστήματος και ανάθεσης για μια ακόμη φορά των λαϊκών διεκδικήσεων στα χέρια των όποιων (ακόμη και καλοπροαίρετων) κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων.

Για μια τέτοια αριστερά αξίζει να παλέψουμε ! Μια τέτοια αριστερά θα είναιενωτική στην πράξη , στο κίνημα , στην οργάνωση της λαϊκής αντίστασης , θα παραμερίζει τις όποιες διαφορές της για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού. Μια αριστερά που θα ζει και θα αναπνέει στους δρόμους και όχι στους διαδρόμους της εξουσίας που «οραματίζεται» να ανατρέψει.

Μια τέτοια αριστερά θα είναι χρήσιμη για την επόμενη της 6^ης Μαίου ημέρα , όπου εκεί κυρίως θα κριθούμε όλοι!!!!

Κωλοτούμπα Τσίπρα για το δημόσιο χρέος: «ΟΧΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ»!!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εξόχως αποκαλυπτική αποδείχτηκε η απάντηση που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, στην διακαναλική συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σε ερώτηση του Γιώργου Λαουτάρη, εκ μέρους του Πριν. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Κύριε πρόεδρε, παρατηρώ με προσοχή τις δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και έχω διαπιστώσει μια σταδιακή έκπτωση σε ένα από τα βασικά σας συνθήματα σχετικά με το χρέος. Το 2010 κάνατε λόγο για στάση πληρωμών για το δημόσιο χρέος προς τους πιστωτές. Το 2011 μιλήσατε για τριετή αναστολή πληρωμών του δημοσίου χρέους. Στην εκλογική διακήρυξη τώρα του 2012 αναφέρετε την αναστολή πληρωμών μόνο ως διαπραγματευτικό μέσο. Και ήθελα να ρωτήσω: Γι’ αυτή τη μετατόπιση ευθύνεται η πολιτική συμμαχιών σας το τελευταίο διάστημα; Και εν πάση περιπτώσει ποιες προϋποθέσεις θέτετε για να επιβάλετε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους προς τους πιστωτές;»

Τα βασικά σημεία από την απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τα εξής: «Αλλιώς ήταν τα πράγματα πριν από δύο χρόνια, αλλιώς ήταν πριν από το PSI, αλλιώς είναι τώρα μετά το PSI. Τώρα το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι θεσμικό, είναι κρατικό. Διακρατικών σχέσεων πρόβλημα είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις με τη λογική ότι θα το λύσεις μονάχα με μια μονομερή απόφαση απέναντι στους πιστωτές, τους ιδιώτες πιστωτές. Είναι και ζήτημα διακρατικών σχέσεων. Γι’ αυτό είπα ότι είναι και ζήτημα μιας συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης των όρων με τους οποίους η χώρα μας εντάσσεται στο διεθνές γίγνεσθαι, στον διεθνή και ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Μια ισχυρή επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξής μας, αν θέλετε, στην ίδια την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Κι εκεί πρέπει να κάνεις και συμμαχίες. Συμμαχίες με τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα και κυρίως κοινωνικές συμμαχίες, να έχεις λαϊκό κίνημα να σε στηρίζει σ’ αυτή την προοπτική… Και σε κάθε περίπτωση λέμε ότι δίκαιη και βιώσιμη λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από μια πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».

Η πραγματικότητα είναι ότι, αδιαμφισβήτητα, η σύνθεση του χρέους έχει αλλάξει άρδην μετά την αναδιάρθρωση που έγινε επ’ αφορμή το PSI. Ειδικότερα μετά την αναδιάρθρωση το δημόσιο χρέος έπαψε να είναι ιδιωτικό (όπως ήταν κατά τα δύο τρίτα περίπου) κι έγινε διακρατικό ή «θεσμικό» (κατά την ίδια σχεδόν αναλογία). Συγκεκριμένα, και με βάση πρόσφατα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας UBS, πριν την αναδιάρθρωση το ελληνικό χρέος ανήκε: Πρώτο σε ελληνικές τράπεζες κατά 22% (73,9 δισ. ευρώ), σε άλλους έλληνες επενδυτές κατά 8% (26 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές κατά 32% (106,1 δισ.). Αυτές οι τρεις κατηγορίες με συνολική ποσοστιαία συμμετοχή της τάξης του 62% απαρτίζουν το λεγόμενο ιδιωτικό χρέος. Από την άλλη, το δημόσιο χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανερχόταν στο 16% του συνόλου (55 δισ. ευρώ), στο ΔΝΤ 6% (20,7 δισ.) ενώ διμερή δάνεια αντιπροσώπευαν το 16% (55,3 δισ.). Το σύνολο του λεγόμενου θεσμικού ανερχόταν επομένως πριν την αναδιάρθρωση στο 38% γενικού δημόσιου χρέους.

Μετά την αναδιάρθρωση η παραπάνω σχέση σχεδόν αντιστρέφεται! Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν το 10% (25,3 δισ. ευρώ), άλλοι έλληνες επενδυτές 3% (8,9 δισ.) και μη έλληνες επενδυτές το 14% (36,3 δισ.). Το ιδιωτικό μέρος του δημόσιου χρέους επομένως αντιπροσωπεύει το 27% του συνόλου. Από την άλλη, το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέρχεται στο 21% (55 δισ. ευρώ), προς το ΔΝΤ 8% (20,7 δισ.), προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μέσω του οποίου δάνεισαν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης το 23% (58,4 δισ.) και τα διμερή δάνεια το 21% (55,3 δισ. ευρώ). Το θεσμικό μέρος του ελληνικού δημόσιου δανεισμού επομένως αντιπροσωπεύει πλέον το 73% του συνόλου.

Όμηρος της ευρωλαγνείας του ο πρόεδρος του ΣΥΝ κι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει υποταγή στους πιστωτές

Πίσω από τις λέξεις... για την εκλογική τακτική του ΣΥΝ

της Δέσποινας Κουτσούμπα

Με τον Αλέξη Τσίπρα είμαστε συνομήλικοι. Ίσως γι’ αυτό να μπορώ να του κάνω κριτική στα ίσα. Πάντοτε, άλλωστε, λέω τη γνώμη μου στους ανθρώπους στα ίσα. Αν δεν μπορώ, τότε φροντίζω να μην τους μιλάω καθόλου.

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς. Ακόμη χειρότερα, όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, αλλά στην πορεία αποφασίζεις να ακολουθήσεις έναν δρόμο που νομίζεις ότι είναι πιο σύντομος, μπορεί τελικά να χαθείς.

Αυτά σκεφτόμουν βλέποντας την τηλεοπτική συνέντευξη του Προέδρου του ΣΥΝ στην Πρωινή Εκπομπή της ΝΕΤ. Στη διάρκειά της απάντησα μερικά ερωτήματα που με απασχολούν εδώ και καιρό σε σχέση με την πολιτική στάση της ηγεσίας του ΣΥΝ. Μεταξύ αυτών, και το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιούν στελέχη του ΣΥΝ το καθεστωτικό επιχείρημα περί «χρήσιμης ψήφου» για να κόψουν ψήφους από τα αριστερά τους, κυρίως από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με πόση ευκολία χρησιμοποιούν δηλαδή το ίδιο επιχείρημα που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαν τα κόμματα των εναλλάξ κυβερνήσεων εναντίον τους!

Τελικά φαίνεται πως όταν όμως μπλέκεις τις λέξεις κυβέρνηση, κέντρο και Αριστερά στην ίδια φράση, τότε πολύ εύκολα από την «κυβέρνηση με κέντρο την Αριστερά» μπορεί να διολισθήσεις στην «κυβερνητική κεντροαριστερά». Και τότε ξαφνικά δεν έχεις πρόβλημα να χρησιμοποιείς όχι μία, αλλά πολλές καθεστωτικές ορολογίες…

Γιατί στην Αριστερά δεν λέμε φράσεις όπως «υγιής επιχειρηματικότητα» που χρειάζεται η χώρα για να προελκύσει επενδυτές (!), «διότι κανένας σοβαρός επενδυτής δεν θα έρθει σε μια χώρα που είναι καζάνι που βράζει». Ούτε ενσωματώνουμε όρους όπως η «υγειονομική βόμβα», ούτε μασάμε στην κυρίαρχη ρητορεία ότι υπάρχει «πρόβλημα μετανάστευσης» το οποίο προκαλεί την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ούτε μιλάμε για «ρεαλιστικές λύσεις» στο θέμα των μεταναστών. Δεν ζητάμε «αξιοκρατικούς νόμους», δεν «έχουμε εμπιστοσύνη» σε θεσμούς όπως η αστική δικαιοσύνη. Τέλος, ούτε για πλάκα δεν αφήνουμε περιθώρια ότι θα πάρουμε ψήφο ανοχής από ακροδεξιά κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του κου Καμμένου –δεν είναι στην παράδοση της Αριστεράς το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» (πιο σωστά: έχει συνδεθεί με τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας της, όπως η συγκυβέρνηση του 1989…).  Μπροστά σε τόσο mainstream φρασεολογία, προφανώς το κόλλημα με την ΕΕ και η απροθυμία να απεξαρτηθούμε από τους διεθνείς τοκογλύφους με την διαγραφή του χρέους στον πολιτικό λόγο του ΣΥΝ, μάλλον αποτελούν πταίσματα...

Θα μου πεις: Είναι κακό να θέλει να κυβερνήσει η Αριστερά; Είναι κακό η Αριστερά να απευθύνεται σε ψηφοφόρους και στελέχη που αποστοιχίζονται από το ΠΑΣΟΚ; Αυτό ζητούσε και ο κόσμος άλλωστε, τόσον καιρό. Αυτό είναι που θα δώσει μια άνοδο στην Αριστερά, για να φοβίσει τους δανειστές μας, θα δώσει μια ανάσα στο λαό και μια άλλη πορεία στην Ευρώπη.